ครูคนเดิม

"เมื่อนักเรียนพร้อมที่จะเรียนรู้ ครูจะอยู่รอบๆ"

คุณเห็นใบหน้านั้นไหม เต็มไปด้วยความเคียดขึ้งอาฆาต ปรารถนาการปะทะ ตาประกายแววแห่งการทำลาย ร่างกายเกร็ง คุณได้ยินเสียงนั่นด้วยใช่ไหม น้ำเสียงที่คั่งแค้น ถ้อยคำที่ปรารถนาสร้างความเจ็บใจ มันไม่ได้ปรากฏเพียงครั้งเดียว มันซ้ำและทวน วนและเวียน ไต่เกลียวยกระดับ ปรากฏถี่ขึ้น ฝังแน่นยากไถ่ถอน 
คุณเห็นสิ่งผลักดันขับเคลื่อนปรากฎการณ์นั้นไหม ความต้องการ ความปรารถนา ความยึดโยง ความปรุงแต่งในความคิดจากอดีต เบื้องหลังสิ่งขับเคลื่อนเหล่านี้มีหลายสิ่ง รัก ชัง กลัว ไม่รู้  คุณเห็นสิ่งหล่อเลี้ยงมันด้วยใช่ไหม เพลิดเพลิน ชื่นชม ยิดติด
เมื่อความรักฝังแฝงในความรู้สึก ความเกลียดชังหนุนเสริม ความกลัวหล่อเลี้ยง และความไม่รู้รอบล้อม 
เมื่อนั้นความโกรธจึงปรากฏ ทางท่าทางและหนุนเสริมด้วยคำพูด
คุณรับรู้มันใช่ไหม คุณรับรู้มันหรือคุณรับมันไว้ คุณเรียนรู้มันหรือคุณเพียงสะสมไว้ ใช้เวลากันมันชั่วชีวิต 
คุณได้รับประโยชน์อะไรจากครูคนนี้บ้าง 
ครูที่ชื่อ "ความโกรธ"

มิตรสหายที่ชื่อประสบการณ์

ชีวิตคนมีอย่างหนึ่งเป็นของตนเองไม่มีใครแย่งชิงไปได้คือ ประสบการณ์ มันเป็นของเราโดยแท้
เราสามารถใช้ประโยชน์จากมัน หรือไม่สนใจมัน แต่มันยังคงอยู่กับเราแม้เราจะทิ้งมันไป
มันยังคงอยู่ตรงนั้นรอวันเวลาที่เราจะมาใช้มัน

ชีวิตผมก็ผ่านมานาน มีภาวะทั้งที่สงบและวุ่นวาย
ผ่านมาแล้วผ่านไปไม่ค่อยได้เรียนรู้
บางครั้งการเรียนรู้ไม่ตลอดทำให้ความเจ็บปวดในอดีตกลับมาหาเราอีก
บางครั้งการไม่นึกถึงทำให้เราผิดพลาดซ้ำอีก
บางครั้งการติดยึดทำให้เราไม่สามารถสร้างสรรค์อะไรใหม่ๆ ได้อีก

เกิดขึ้นมาแบบเป็นคนเดียว เติบโตมาบนเส้นทางแห่งการยึดถือ เป็นอยู่

ส่งความสุขปีใหม่ ๒๕๕๘