วันพุธที่ 24 กรกฎาคม พ.ศ. 2567

ชรา

.........ชะเอ๋ย ชรา
ผ่านเวลา ผ่านการ มานานเนื่อง
กายาเสพ สรรพสิ่ง ทิ้งเปล่าวเปลือง
ในทุกเรื่อง ใจคิด ติดฝังรอย
กายกำลัง เสื่อมลง อย่างที่เป็น
กล้ามเนื้อเอ็น กระดูก แรงเสื่อมถอย
กายปวดไข้ ได้โรค รุมเป็นร้อย
ใจเฝ้าคอย กาลเก่า เขามาหา
ใจเฝ้าคอย กาละ จะถึงเอย...

วันเสาร์ที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2567

ชีวิตก็เข่นนี้

  เอ้อระเหยเลยลอย  
ลอยแล้วก็ลาลับ
เอ้อระเหยร่วงกลับ
กางพับและร่วงผลอย
  ชีวิตก็เช่นนี้
หลายปีเสื่อมและถอย
ชีพเพียงแค่ล่องลอย
น้อยนิดอยู่เดียวดาย
  พบจากใยค้นหา
พริบตาก็ละลาย
น้ำค้างหยิบกระจาย
อย่าหมายครอบยึดครอง
  พอรักใช่เพียงเอก*
ชีพเสกทุกข์ทั้งผอง
สูญสว่างเรืองรอง
ทางสองกลับหนึ่งเดียว
  เอ้อระเหยเฉยเฉย
ผ่านเลยแค่กลมเกลียว
สูรย์ส่องพระจันทร์เสี้ยว
คือเรียวใปใช่เอย

*รู้จักพอ มีความรักให้ ไม่คิดเป็นเอกในโลก

วันจันทร์ที่ 21 สิงหาคม พ.ศ. 2566

หลับนอน

       นอนเอ๋ย นอนไม่หลับ

กระสับส่าย หน่ายจิต คิดหลับนอน

บังคับกาย ไร้คิด ปิดนิวรณ์

หนาวหรือร้อน ลบรู้ ทวารวาง

สังขารเป็น เช่นนั้น ไม่รั้นฝืน

นั่งนอนยืน ยึดทำ ทีละอย่าง

รู้ไม่หลับ ปล่อยใจ ไปพลางพลาง

ดูร่างกาย ไม่หลับ ไม่นอนเอย